Obi Wan Kardashian

Ég tel að nú sé nógu langt liðið frá sýningu síðustu Star Wars myndar til þess að rjúfa þagnarmúrinn um innihald hennar.

Auðvitað er aðalsagan í grunninn um átök milli fjölmenningarsamfélagsins og einsleitni. Ólíkar tegundir vera sameinast í þágu fjölbreytni og friðar í uppreisnarhernum sem berst gegn öflugum heimsvaldaher þar sem allir eru steyptir í sama mót og lúta hugsunarlaust algjöru foringjavaldi, enda ekkert pláss fyrir gagnrýna hugsun.

Þarna er löngu tímabær háfemínísk ádeila Disney á stöðu mæðra á vestrænum vinnumarkaði og raunsönn lýsing á baráttu kvenna í stjórnunarstöðum við að samræma vinnu og einkalíf.

Vandinn sem úreltar staðal­ímyndir um karlmennsku skapa fyrir feður sem geta ekki talað um erfiða reynslu eða tilfinningar sínar, ástarsambönd sem slitnar upp úr vegna erfiðleika í fjölskyldulífinu og ungt fólk sem gengur til liðs við öfgasamtök.

Erfiðleikarnir sem fylgja því að tryggja frið í sólkerfinu með viðskiptabönnum og samningum við plánetur með vafasöm hag- og stjórnkerfi, því að það er skárra en valkosturinn sem er að lúta alræðisvaldi frekasta kallsins í sólkerfinu.

Hugrekkið sem þarf til þess að standa á móti hinu illa þegar það er öflugra, ríkara og valdameira. Í mjúkum faðmi hins illa og öfluga þarf enga pólitíska rétthugsun eða önnur leiðindi og þar er auðvelt að líða eins og sigurvegara. En það er skammgóður vermir – enda áttunda myndin á leiðinni.

Niðurstaðan? Star Wars er frábær raunveruleikamyndaþáttaröð sem lýsir ástum og átökum í öðru stjörnukerfi, langt, langt í burtu.

Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu.