Körfubolti

Pabbi er minn helsti aðdáandi

Eiríkur Stefán Ásgeirsson skrifar
Fréttablaðið/Valli

Á hverju ári koma hingað til lands fjöldamargir erlendir körfuboltamenn sem er ætlað að styrkja íslensk félagslið. Þeir eru misjafnir eins og þeir eru margir en flestir eiga þeir það sameiginlegt að stoppa aðeins við í þetta eina tímabil, þótt vissulega séu til margar undantekningar á því.

Ryan Pettinella, Bandaríkjamaður með ítalskt vegabréf, er nú á sínu þriðja tímabili með Grindavík og er því íslenskum körfuboltaáhugamönnum vel kunnugur. Hann stendur í ströngu með liði sínu í úrslitakeppninni þessa dagana en Grindavík mætir einmitt KR í kvöld og getur með sigri tryggt sér sæti í lokaúrslitunum.

Pettinella er þó í heldur óhefðbundnu hlutverki hjá sínu liði. Hann er í raun ekki byrjunarliðsmaður né heldur er framlag hans til liðsins ríkjandi tölfræðiþáttur, eins og hjá Bandaríkjamönnunum Aaron Broussard og Samuel Zeglinski, sem byrja alla leiki hjá Grindavík. Pettinella er þó mikilvægur hlekkur í liði Grindavíkur og hans hæfileikar nýtast liðinu vel, enda 205 cm á hæð og mikið vöðvatröll.

Sem körfuboltamaður á Pettinella hefðbundinn bakgrunn. Hann lék í háskólaboltanum vestanhafs og eftir útskrift spilaði hann með liðum á Ítalíu og Spáni, áður en honum bauðst að koma til Íslands haustið 2011.

„Umboðsmaðurinn minn hringdi í mig og sagðist vera með starf fyrir mig á Íslandi,“ segir Pettinella en Fréttablaðið settist niður með honum í vikunni. „Ég fékk smá áfall enda vissi ég ekkert um Ísland. En þetta virtist vera gott tækifæri fyrir mig og ég tók því. Í fyrstu trúði ég ekki hversu lítill bær Grindavík er. En fljótlega komst ég að því að samfélagið væri frábært, körfuboltinn góður og það næsta sem ég veit er að ég er á mínu þriðja tímabili í Grindavík.“

Valdi körfuboltann fram yfir viðskiptaheiminn í New York

Bakgrunnur Pettinella er óvenjulegur að því leyti að faðir hans, Edward J. Pettinella, er sterkefnaður og hefur hagnast mjög vel á sínum starfsferli. Hann er í dag forstjóri stórs fasteignafyrirtækis sem á eignir víða um Bandaríkin. Ryan segir að sín bíði ferill í viðskiptaheiminum og að hann stefni á að fylgja í fótspor föður síns – þó ekki fyrr en að körfuboltaferlinum loknum.

„Ég hef spilað körfubolta síðan ég var sjö ára gamall og þegar ég var krakki dreymdi mig um að spila í NBA. Það gekk ekki eftir en ég fékk að vera atvinnumaður, spila víða um Evrópu og helga mig íþróttinni. Það eru ekki margir sem ná því og ég er ánægður með minn feril,“ segir hann.

Í fyrra var hann nálægt því að hætta í körfubolta og sökkva sér í heim viðskiptanna í New York. Hann ákvað frekar að koma aftur til Íslands og spila með Grindavík, þó svo að tímabilið hefði verið hálfnað. Grindavík tók honum opnum örmum á ný.

„Ég saknaði körfuboltans og komst að því að ég gat ekki gefið hann upp á bátinn. Körfubolti er mín ástríða. Ég elska körfubolta og er enn ungur. Ég vildi láta reyna á þetta á Íslandi á ný.“

Faðir hans var einnig íþróttamaður á yngri árum en hann var hlaupari. Hann hefur því fullan skilning á því að sonurinn vilji halda áfram í körfuboltanum á meðan líkaminn leyfir. „Foreldrar mínir kenndu mér að hafa ástríðu fyrir því sem ég vil gera og leggja hart að mér í því sem ég vildi taka mér fyrir hendur. Mér finnst ég lánsamur fyrir að fá að spila körfubolta enda legg ég hart að mér á hverjum einasta degi.“

Pettinella eldri fylgist svo vel með syninum. „Hann hefur komið til Íslands fimm eða sex sinnum og elskar að vera hér. Hann er eins og heiðursmeðlimur í Grindavíkurliðinu. Hann er minn helsti aðdáandi og minn mesti stuðningsmaður, enda elska ég að fá hann hingað til lands og spila þegar hann er í stúkunni.“


Edward J. Pettinella, faðir Ryans, er reglulegur gestur á Íslandi. Hér er hann á bikarúrslitaleik Grindavíkur og Stjörnunnar fyrr á þessu ári. Hann ætlar að koma aftur ef Grindavík spilar í lokaúrslitunum Fréttablaðið/Daníel

Hverju vítaskoti fagnað

Allir körfuboltamenn eiga sína styrkleika og veikleika. Óhætt er að fullyrða að vítanýting falli í síðarnefnda flokkinn hjá Pettinella og það færist bros yfir hann þegar talið berst að vítaskotunum hans.

„Ég kann vel að meta stuðninginn sem ég fæ í hvert skipti sem ég set vítaskot niður. Þá er fagnað eins og við hefðum orðið meistarar,“ segir Pettinella í léttum dúr en þetta tímabilið var vítanýting hans 36,6 prósent. „Þetta er í sífelldri þróun hjá mér en það er rétt – þetta er veikur punktur hjá mér. Ég verð samt ekki stressaður á vítalínunni, þó svo að allir séu að fylgjast með mér. Það er margt í gangi í kollinum, varðandi tækni og annað, enda er ég sífellt að reyna að bæta þetta.“

Þegar talið berst svo að líkamlegum styrk hans segist hann einfaldlega hafa mikinn áhuga á lyftingum. „Ég var með styrktarþjálfara í háskólanum sem kynnti mig fyrir þessu. Ég fékk bakteríuna enda vil ég helst fara í ræktina fimm sinnum í viku. Ég tel að líkamlegur styrkur nýtist mér vel í körfuboltanum og geri mig að betri leikmanni.“

Aðalmálið hjá honum nú er vitanlega rimman gegn KR í undanúrslitum úrslitakeppninnar. Grindavík leiðir, 2-1, og getur með sigri í DHL-höllinni í kvöld bókað sæti sitt í lokaúrslitunum. Hann segir að Grindavík hafi ekki enn náð að sýna sitt rétta andlit í seríunni gegn KR. „Við höfum náð góðum leikhlutum hér og þar en eigum enn eftir að setja saman góðar 40 mínútur. Við viljum ná því. En það má ekki gleyma því að KR er með gott lið og það er erfitt að halda fullri einbeitingu í heilum leik gegn slíku liði.“

Nýt þess að vera einhleypur

Hann er ánægður með lífið á Íslandi og segir að hann líti á Grindavík sem sitt annað heimili. „Hér hef ég myndað sterk vinatengsl og kynnst mörgu frábæru fólki. Mér mun ávallt þykja vænt um Ísland. Fyrst þegar ég kom til Grindavíkur skildi ég ekki staðinn og hafði lítið að gera. En ég lærði að kunna að meta hann, auk þess sem körfuboltinn er góður hér á Íslandi og margir sterkir leikmenn sem eiga framtíðina fyrir sér, vonandi í háskólaboltanum í Bandaríkjunum og sem atvinnumenn eftir það.“

Ryan veit ekki hvað framtíðin ber í skauti sér, né heldur hvort hann spili aftur á Íslandi á næstu leiktíð. „Við munum setjast niður eftir tímabilið og ræða það. Stundum líður mér eins og að ég vilji hætta á morgun og stundum vil ég spila þar til ég verð 38 ára. Líklegast þykir mér að ég vilji spila í tvö til þrjú ár í viðbót, að minnsta kosti, og sjá svo til.“

Hann er 28 ára gamall í dag og einhleypur. Skyldu það vera stelpurnar á Suðurnesjunum sem toga hann alltaf aftur til Íslands? „Bestu konurnar eru á Íslandi,“ segir hann og hlær. „Ég hef spilað víða en íslenskar konur eru sérstakar,“ bætir hann við og segist njóta þess að vera einhleypur atvinnumaður í körfubolta. „Það hentar mér vel í dag og ég sé enga ástæðu til að taka hlutina of alvarlega í dag.“

Sportið á Vísi er komið á Facebook. Vertu með.



Athugið. Allar athugasemdir eru á ábyrgð þeirra er þær rita. Vísir hvetur lesendur til að halda sig við málefnalega umræðu. Einnig áskilur Vísir sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi eða ósæmilegar athugasemdir og ummæli þeirra sem tjá sig ekki undir eigin nafni.

Fleiri fréttir

Sjá meira


Velkomin á Vísi. Þessi vefur notar vafrakökur. Sjá nánar.