Nú hefur þú um nokkurt skeið stundað þá iðju að skvetta rauðri málningu á hús og bíla þeirra sem á einhvern hátt hafa tengst hinni íslensku útrás eða hinu íslenska bankahruni. Þetta gerir þú í skjóli nætur og lætur skapofsa þinn miskunnarlaust bitna á steindauðum hlutum þessa fólks. Nú ætla ég ekki að halda því fram að sumir af þessum einstaklingum eigi ekki skilið að láta skvetta einhverju á sig en hins vegar hefur það lítið að segja að skvetta í skjóli nætur á dauða hluti sem tryggðir eru bak og fyrir. Það er því eingöngu til þess fallið að valda okkur, almenningi, þér og mér, meira tjóni en orðið hefur.

Kæri herra Skap ofsi, þú gerir þér væntanlega grein fyrir því að þessir bílar eru tryggðir? Þú gerir þér grein fyrir því að þessi hús eru tryggð? Og það að þau séu tryggð þýðir að tjónið er borgað úr svokölluðum bótasjóðum, sem vill svo skemmtilega til að er í eigu allra landsmanna. Ef gengið er á þá sjóði vegna þess að þig langar að stunda eitthvert flipp í skjóli nætur með lambhúshettu á hausnum svo engin komist að því hver þú ert, þá ert þú, herra Skap ofsi, að auka tjón okkar almennings enn meira en sem komið er. Af því að á endanum þurfum við að greiða tryggingarnar okkar sem hækka við þínar gjörðir.

Mig langar því að biðja þig vinsamlegast um að hætta þessu paufi um miðjar nætur með svartan poka yfir hausnum og lélegt dulnefni. Þú gætir hins vegar prófað að banka á dyrnar hjá útrásarvíkingunum, kynnt þig með fullu nafni og skvett einhverju á þá mín vegna. Og borgað svo brúsann sjálfur.

Höfundur er leikari.