Meintur ofbeldismaður sýknaður - fórnarlamb þorði ekki að bera vitni

Hæstiréttur Íslands snéri dómi Héraðsdóms Reykjavíkur þar sem karlmaður var sakfelldur fyrir harkalega líkamsárás í janúar 2009. Maðurinn var þá dæmdur í tveggja og hálfs árs fangelsi fyrir árásina, sem þótti ófyrirleitin og afar ofbeldisfull.

Sá sem fyrir árásinni varð sagði í skýrslu að hinn sýknaði hefði ráðist á sig með höggum og spörkum, slegið hann með hnúajárni nokkrum sinnum í andlit og í nokkur skipti sparkað í höfuð hans þar sem hann lá á gólfinu, með þeim afleiðingum að hann hlaut meðal annars nefbrot, tannbrot, mar, bólgur og skurði á höfði og beinbrot á fingri.

Talið er að meinti árásamaðurinn hafi ætlað að rukka fíkniefnaskuld. Þegar kom að því að rétta í málinu í Héraðsdómi Reykjavíkur neitaði fórnarlambið að bera vitni. Var þá stuðst við skýrslu lögreglunnar sem tekin var af manninum eftir að hann varð fyrir árásinni.

Í niðurstöðu Hæstaréttar sagði meðal annars: „Við meðferð málsins fyrir héraðsdómi neitaði vitnið A að bera um málsatvik. Í forsendum hins áfrýjaða dóms kemur fram að vitnið hafi að vísu enga skýringu gefið á þessum umskiptum sínum, en ekkert annað geti komið til greina en vitnið hafi óttast það sem gæti hlotist af því að standa við fyrri skýrslugjöf."

Hæstiréttur gerir einnig alvarlegar athugasemdir við rannsókn lögreglunnar á vettvangi. Ber þar helst að nefna að hún yfirgaf vettvang og kvaðst hafa skilið hann eftir óvarinn allt þar til sá lögreglumaður er annast átti vettvangsrannsókn kom þangað nokkrum klukkustundum síðar. Ekki eru upplýsingar um hvort einhver hafi farið inn í læst húsið á þessum tíma.

Af myndum sem teknar voru á vettvangi sáust einnig augljóslega nokkur skóför í blóði á gólfi. Engin rannsókn fór fram á þessum skóförum eins og skylt er í lögum.

Hinn sýknaði var handtekinn í byrjun febrúar 2009 og var hann færður í fangageymslur lögreglunnar. Þar hafði maðurinn farsíma með sér í fangaklefann og hringdi þar nokkrum sinnum úr honum, meðal annars í vitni sem hann taldi geta tryggt fjarvistarsönnun sína.

Þá var ósamræmi í gögnum um rannsókn fingrafara á glösum sem hald var lagt á.

Í ljósi ofantalinna atriða þá sýknaði Hæstiréttur manninn sem héraðsdómur hafði áður dæmt í tveggja og hálfs árs fangelsi.