Flutt að heiman

Fréttablaðið Bakþankar 01. febrúar 2012 06:00

Ragnheiður Tryggvadóttir skrifar:

Inn um lúguna kom bréf um daginn. Það var stílað á heimasætuna en þó tekið fram að bréfið væri ætlað foreldrunum. Ég reif það upp annars hugar og sá að þetta var tilkynning um skráningu skottunnar í grunnskóla. Fyrstu viðbrögð mín voru að hér væri einhver misskilningur á ferðinni, stelpan rétt nýfædd að mér fannst!

Ég man vel eftir fyrsta skóladeginum mínum. Foreldrar voru ekki hafðir jafnmikið með í ráðum þá eins og nú. Skólabíllinn kom einfaldlega og sótti mig þennan morgun þar sem ég stóð 7 ára í glænýrri úlpu á hlaðinu. Ég var með náttkjólinn minn og tannburstann í tösku en í þá daga voru heimavistarskólar í öllum sveitum. Ég kom ekki aftur heim fyrr en í vikulok.

Fyrsti dagurinn var spennandi. Ég man ekkert eftir námsefninu, ekki einn einasta staf en ég man eftir litla gráa borðinu mínu og stólnum. Ég man að skólastýran var í bleikröndóttri skyrtu og leiddi þennan litla hóp nýrra nemenda um skólann. Við fengum að sjá hvar við ættum að hengja útifötin, hvar við ættum að borða, hvar við ættum að læra og hvar við ættum að sofa. Mér er sérstaklega minnisstætt reglur skólans sem skrifaðar voru á stórt spjald á ganginum. Þær voru tíu talsins. Ég man ekki eina einustu þeirra í dag, það vafðist talsvert fyrir mér að fara eftir þeim.
Við sáum sjálf um að klæða okkur á morgnana, þvo okkur og bursta tennur og við hengdum blautu fötin sjálf upp í kyndiklefanum eftir útivist. Kennsla hófst að morgni og dagskráin stóð fram á kvöld. Ég man eftir okkur öllum á náttfötunum inni í einu herbergjanna að hlusta á kvöldsögu. Sumir með bangsann sinn. Við vorum í rauninni flutt að heiman, sjö ára pottormar.
Minningar mínar úr skólanum eru góðar, stanslaus ærsl og hamagangur, fótbolti og fánaleikur, brauð með malakoff og þykk skúffukaka, kakó á fimmtudögum. Heimavistarfyrirkomulagið átti auðvitað ekki við alla. Það gekk á ýmsu og á ýmsu átti ég sjálf sök.

Ég er ekki viss um að ég gæti horft á eftir skottunni minni upp í skólabíl með tannbursta í tösku. Ég get huggað mig við að hún flytur ekki að heiman enda skólinn hennar í göngufæri. Tannburstinn hennar verður á sínum stað og hún sefur í rúminu sínu á næturnar.

Til baka

Flutt að heiman

Fleiri fréttir - Bakþankar

Mest lesið: Umræðan

Nýjast á Vísi

Bakþanka höfundar

Fréttablaðið

Stöð2