Aðstoðin ýfði upp sárin frá Breiðavík

 „Sálfræðitímarnir níu sem ég fékk úthlutaða vegna vistunar minnar á Breiðavík hafa ekki gert annað fyrir mig en rífa upp sárin. Ég hef verið meira og minna grenjandi frá því ég opnaði mig fyrst,“ segir Sigurður Sigurðsson, sem sendur var tíu ára gamall til Breiðavíkur árið 1965.

Sigurður segir sálfræðiaðstoðina hafa orðið til þess að honum líður nú verr en áður og fjárhagur hans sé í molum. „Sálfræðingurinn minn sagði að það gæti hjálpað mér að fara vestur og gera þessi mál upp. Þó einhver hafi nú drepið sig eftir að hafa ætlað að gera slíkt hið sama ákvað ég að fara,“ segir Sigurður. Hann segist hafa verið þess fullviss að ferðin yrði honum endurgreidd þar sem loforð ráðamanna hafi hljóðað á þann veg þegar málið var hvað mest í umræðu fjölmiðla.

„Ég sendi Þjónustumiðstöðinni í Breiðholti beiðni um styrk vegna ferðarinnar en henni var synjað,“ segir Sigurður sem segist hafa fengið lán vegna fararinnar. Skuldin sé nú komin í innheimtuþjónustu og hann sjái fram á gjaldþrot vegna þeirrar aðstoðar sem hann taldi sig eiga að fá frá hinu opinbera.

Hákon Sigursteinsson, sálfræðingur hjá Þjónustumiðstöðinni, segir að ekki hafi verið hægt að veita sérstaka fjárveitingu til þessarar farar því Sigurður njóti ekki reglulegrar fjárhagsaðstoðar. „Mér er sagt að ég fái ekki fjárhagsaðstoð því ég er í neyslu. Í henni hefði ég samt ekki lent ef ég hefði ekki verið sendur á Breiðavík,“ segir Sigurður.